Reflections

Θα είναι Δευτέρα όταν καταφέρουμε να ανοίξουμε ένα νέο κεφάλαιο

Οι πόλοι μας αντεστραμμένοι, εγγύηση πως δεν θα υπάρξει επιστροφή

Θα προηγηθεί ένα Σαββατοκύριακο κραιπάλης  -τιμής ένεκεν ημών των ιδίων-,

όλα μας τα ζόμπι θα πιούν και θα καπνίσουν ότι υπάρχει και υπήρξε.

Στο σαλόνι θα ουρλιάξουν ξανά τα παλιά ηχεία

το πικάπ θα παίζει την απελπισία του δυνατά σε παλιές μουσικές από βινύλια

φόρος τιμής σε αγάπες, φίλους και ότι κάποτε ξέμεινε πίσω.

Ξέπνοα ρολόγια θα τελειώσουν τον ρόλο τους ανάσκελα κάτω από την μπότα μου

όσο εσύ θα χορεύεις ξυπόλητη με μια μακριά φούστα με κρόσσια.

Θα μαζέψω όλους τους δείκτες τους και θα φτιάξω δακτυλίδια περίτεχνα.

Όλα σε εσένα χαρισμένα εκτός από ένα που θα ταιριάξει ακριβώς  με το μικρό δάκτυλο στο δεξί χέρι.

Φτιαγμένο από όλες τις παρ’ ολίγο ώρες.

Όλες οι ακριβώς στιγμές μαζί με εκείνες που έδειξαν ακριβώς και κάτι, δικές σου. Όλες.

Αν περισσέψει κανένας λεπτοδείκτης, θα τον χαρίσουμε στους απόντες φίλους για να τους γνωρίζουμε αν επιστρέψουν.

Έπειτα, θα μαζέψουμε τις άδειες φιάλες κι όλα τα σπασμένα μαζί με τις ζωές μας,

θα αδειάσουμε τα γεμάτα τασάκια από  αποτσίγαρα πεθαμένων στιγμών,

θα φτιάξουμε μια ωραία στοίβα στον νεροχύτη από τα χρησιμοποιημένα μας,

θα πυρπολήσουμε το στρώμα και θα το πετάξουμε στον ακάλυπτο.

Θα κοιμηθούμε στο πάτωμα αγκαλιά για να ξυπνήσουμε χώρια

Το πρωί, η εβδομάδα θα ξεκινήσει με έναν καθρέπτη απορία

Αγουροξυπνημένος θα αναρωτιέται αν ξημερώνει αντίστροφα για τα είδωλα.

Θα κατεβάσουμε σε ανακυκλώσιμες σακούλες σουπερ μάρκετ τις αναβολές και αναστολές και θα κλείσουμε γελώντας το καπάκι του κάδου με θόρυβο.

Μετά, θα σε πάω στο σχολείο, τα παιδιά θα πάνε στα δικά τους κι εγώ τελευταίος και μόνος στο δικό μου.

Θα φοράω τα γυαλιά ηλίου να μην τυφλώνουν οι τόσες αντανακλάσεις του Εγώ στον δρόμο μου και θα είμαι υπομονετικός σαν ρόλος που διεκδικεί  σενάριο.

Το μεσημέρι, αν αργήσω, πριν ανησυχήσεις κοίτα στον καθρέπτη.

Μπορεί και να έχω ξεχαστεί κάνοντας τον υποβολέα κάπου εκεί μέσα

Λιγάκι ακόμη...

Μετά απο 12 μέρες στα 1250 μέτρα,

με μπουφαν τζιν το βράδυ,

με απουσία θορύβων πέρα από εκείνους τους αγχολυτικούς του δάσους και του νερού στο ποτάμι,

χωρίς ιντερνετ,

με τηλέφωνα που μια είχαν σήμα και δέκα δεν είχαν,

με τον αέρα ανάμεσα στα ελάτια και στα πλατάνια να μου ψιθυρίζει στο έσω ούς "πόσο μαλάκας αισθάνεσαι και φέτος αγόρι μου;;",

με την Λίμνη σε μια ηρεμία και μια Νιρβάνα που ξέσχιζε κάθε capital control και κάθε οικονομίστικη προσέγγιση της Ζωής και της Ύπαρξης,

με την εσωτερική μοναξιά να αποκτά υπερφυσικό και υπερβατικό νόημα και υπόσταση, να θεριεύει και να αισθάνεται πως μπορεί να αντέξει τα πάντα,

με το ήρεμο και αβίαστο πρωινό ξύπνημα παρέα με λογιών πετούμενα και τις διαλέκτους τους,

χωρίς ψευτοστηρίγματα σε αλκοολούχες νύχτες -άντε ίσως σε ένα δύο τσίπουρα- ,

με δανική μονάχα μια μικρή και παλιά κιθάρα,

πες μου λοιπόν,

πως διάολο να έρθω στα ίσια μου που γύρισα πάλι στο μαγγανοπήγαδο,

για να ταΐσω τράπεζες

και να φορέσω πάλι κλουβί που έλεγε κι ο Νικόλας;...

Το φατσομπούκι μου λέει πως έχω 90 ειδοποιήσεις,

οι λογαριασμοί παραμένουν σφραγισμένοι και ληγμένοι,

οι μετανάστες παλεύουν να ζήσουν σε μια ξένη χώρα που τα έχει χαμένα,

κάποιοι από τους απελπισμένους γηγενείς παλεύουν να ανασάνουν σε ένα αχαρτογράφητο αύριο,

κάποιοι άλλοι ψάχνουν μανιωδώς να βρουν την ευκαιρία που γεννάει η κρίση,

φίλοι και "φίλοι" πασχίζουν να επιπλεύσουν όπως μπορεί ο καθένας,

τα πιτσιρίκια μεγαλώνουν,

οι στιγμές μας γλιστρούν ανάμεσα από τα δάχτυλα και οι σκιές τους γίνονται φωτογραφικές αναρτήσεις...

Μένουν ξεκρέμαστες οι μοναχικές σπονδές με λίγο τσίπουρο στο άγνωστο μνημείο του 19χρονου αντάρτη Καψάλη που θυσιάστηκε για να σώσει συντρόφους του και κατοίκους κοντινού χωριού.

Και τα παιδιά να κοιτάζουν όλο μάτια, μέσα από το αυτοκίνητο

Με ετούτα και με εκείνα, πώς να κατέβεις προς τα κάτω πάλι;;…

...και να γκελάρει μέσα στο κρανίο το γνωστό σύνθημα του τοίχου:

"Γαμώ τα λεφτά σας, ΖΩΗ ΘΕΛΩ..."

Εγωιστικό ή όχι, καρφί δεν μου καίγεται αυτή την στιγμή.

Δυό – τρεις μέρες το πολύ φιλαράκι, μετά πάω κατά θάλασσα μεριά, μπας και ζήσω λιγάκι ακόμη και πάλι...

Ένας μακρύς και σκονισμένος δρόμος

Μπορεί η Ιστορία να συνομολογείται σε μεγάλα τραπέζια, με τζίφρες και χαιρετούρες, γράφεται όμως πάντοτε στους δρόμους.

Κάποια στιγμή τελικά, μαθαίνουμε όλοι μας πως οι λογαριασμοί με την Ιστορία -μέσα μας τουλάχιστον- εξοφλούνται πάντοτε "κατά μόνας".

Ακόμη και με κλειστές τράπεζες , με νοικοκυραίους σε απόγνωση και με «ανθρωπιστικούς» βομβαρδισμούς αμάχων με βόμβες "πληροφορίας".

Αρκεί να προσπαθεί κανείς να κρατάει τα μάτια ανοιχτά και να ανοίγει διαρκώς περισσότερες τρύπες στις παρωπίδες του. Συνεχώς.

Γιατί όλοι έχουμε παρωπίδες. Το πόσες τρύπες ανοίγουμε σε αυτές είναι το θέμα. Γιατί είναι τόσο βολική η «παραμύθα».

Και έχει ζόρι αυτό. Και πίκρα. Μεγάλη.

Και δώσ’ του ξενύχτια με το ίδιο ερώτημα: "μα καλά, δεν καταλαβαίνουν;; Τόσο λάθος είμαι;" Έχει πόνο το ξεφλούδισμα του μυαλού φίλε, πάντα είχε.

Αλλά αυτά ήδη ήταν γνωστά, χρόνια τώρα. Ειδικότερα δε, σε εκείνους  που έτρωγαν σαν χλεύη  στην μάπα διδακτισμούς, παρατηρήσεις και σχόλια περί του "ανέφικτου", του "μη ρεαλιστικού",  του "η ισχύς εν τη ενώσει", του "ενηλικιώσου επιτέλους", του "ανώριμου των συνθηκών" και τόσα άλλα ακόμη και σκληρότερα...

...και μόνη διέξοδος απέμεινε να απελευθερώνουμε αδρεναλίνη και τεστοστερόνη στο εφήμερο. 

Πνίγαμε την λύσσα του αυτονόητου στο «κοινό καλό».  Σχεδόν αποδεχόμενοι πως όντως «κάτι δεν πάει καλά» με τον τρόπο που δεν καταλαβαίναμε ως «φυσικά» όλα όσα οι πολλοί θεωρούσαν real politic. Παίζαμε ρόλους χωρίς ούτε μια ατάκα.

Και βράζαμε μέσα μας. Αγύριστα κεφάλια, τι περίμενες;

Και παραμέναμε σιωπηλοί σε ένα «Όλοι μαζί», μόνοι  μας, εδώ και χρόνια.

Τόσο τραγικοί και παροπλισμένοι, που κάναμε την μοναξιά μας την νέα "συλλογικότητα".

Και για αρκετούς η πίκρα κατάντησε οθόνη και έγινε δεύτερο δέρμα.

"Επιβίωση" το ονομάσαμε και προσπαθούσαμε τουλάχιστον, "αφού δεν καταφέραμε να αλλάξουμε το σύστημα, να μην μας αλλάξει αυτό" που έλεγε και ο Χρόνης Μίσσιος.

Με λάθος σκόπευση όμως και λάθος κίνητρα. Λάθος τρόπους και επιλογές.

Ακόμη και με λάθος λάθη.

Ούτε καν αυτά δεν μπορέσαμε να βαδίσουμε σωστά, που έλεγε ο Νίκος Νικολαϊδης.

Και βράζαμε ερήμην.

Και πόσο μας πλήγωναν τα χαμόγελα συγκατάβασης των φίλων…

Ας είναι.

Εν καιρώ θα δούμε τι σκατά καταφέραμε τελικά.

Δεν νομίζω πως θα είναι και πολλά πάντως...

Θάβουμε λοιπόν νεκρούς, μαζεύουμε τραυματίες, αγκαλιάζουμε τους φίλους και τους δικούς μας, κάνουμε μια σπονδή στους "παλιούς", βάζουμε τα γυναικόπαιδα στην μέση και προχωράμε...

Μην γελιέσαι φιλαράκι. Πάντα θα υπάρχουν πολλά χαρακώματα ακόμη να γεμίσουν με τα κουφάρια μας

Και να μην καθόμαστε ακίνητοι. Δίνουμε εύκολο στόχο

…Και ξέρουμε που σημαδεύουν…

Σκοπός  πλέον, είναι να κάνουμε ωραίο λείψανο...

(... δύο χρόνια σήμερα που έφυγε ο πατέρας μου...

… Δεν θα του άξιζε όλο ετούτο…

... πραγματικά, κάτι είχε καταλάβει...)

Βαθύ γκρί

Με τρομάζει αυτό το σκούρο γκρι

έχει πια εγκατασταθεί μέσα μας και μας τρώει

                                                                                νεκροζώντανους

Σιχαμένα έρπει στο μυαλό και δένει την ψυχή με έρμα αιμάτινα

Ποια μπάρκα και ποια ταξίδια;

                Τα ζόμπι δεν κόβουν εισιτήριο, δεν έχουν αριθμημένες θέσεις

                                κρύβονται γρυλίζοντας στις αποβάθρες,

μουγκρίζουν τα κομμάτια τους με κόγχες αδειανές

Σέρνεται αύτανδρη η πίκρα και παραλύει σάρκες

τις  σαπίζει

κακοφορμίζει τους ερημωμένους εαυτούς κι όλη δικιά μας

Κάπου εκεί αποχαιρετάς οριστικά και το τελευταίο σου ανάχωμα

το άλλοθι φύλακα - άγγελο

της προσωπικής οπτικής που εξόκειλε σαθρό και ντροπιασμένο

Σύντροφοι και φίλοι κείτονται αποστεωμένοι στα ίδια βράχια  που βλέπουμε όλοι,

χωρίς έλεος προχωρά η σειρά

βουβή η αναμονή στο ίδιο σφαγείο που ψυχορραγούμε

                                και που το ξέραμε από πριν, δεν μας δίνει ούτε στάλα ζωής πίσω

Ελπίζω μονάχα οι σπόροι μου να προλάβουν να ανθίσουν

να θυμούνται λίγο χρώμα στο γκρί που τους αναλογεί

Να προλάβω

να πάρω πάνω μου το γκρί τους, να το καταπιώ όλος εγώ

                κι ας ξεχαστώ

Που όσο χρώμα τους φύλαγα, μπλάβιασε στις σαπισμένες μου ώρες


------------------------------------------------------------------


Μουσική της εξιλέωσης:

Pink Floyd - What do you want from me (lyrics)

Θέλεις και εξήγηση;;

Mαύρος καμβάς

Ντρέπομαι όταν  γυμνός ποζάρω σε σάρκινες οθόνες

                                                Νομίζω πως θέλουν απάντηση

Μόνο αυτές έχω όμως. Με μάτια δάχτυλα

Γρατζουνισμένες, ασταθείς, με πιτσιλιές αλκοόλ στα πλήκτρα

και πινέλα στραβοφτιαγμένα τσιγάρα.

Καπνός σαν ζωή ζωγραφισμένος. Άϋλος.

Με ενοχλεί ο θόρυβος του καμβά και κάνω οικονομία δυνάμεων

γι’ αυτό πληκτρολογώ νυχτερινά κατάγματα μέσα στα πλήθη πολύχρωμων πληγών

Φοβάμαι μην έχουν τίποτα μεταδοτικό και υποτροπιάσουν οι δικές μου

                                                έτσι ότι αξίζει να γίνει το κάνω στα σιωπηλά. Άηχος.

Για αντίδοτο το ξημέρωμα μαζεύω σκόρπια σύννεφα,

τα δένω φουλάρι στον λαιμό κι η φωνή μου βρέχει μπλουζ. Ασπρόμαυρα.

Με την μουσική δεν τα πας και πολύ καλά και πρέπει να εξηγώ τις νότες σε χρώματα

Όταν σκουριάσουν οι χορδές, δεν έχει νόημα το κούρδισμα, δεν εξηγείς τίποτα

Έτσι, κάθε απόγευμα μετά τις επτά, σου μουρμουρίζω στίχους και ρυθμούς

σε χρώματα παστέλ που μαραζώνουν τις σιωπές

Αν ουρλιάξω, δεν θα σου απομείνω τίποτα

μια άδεια παλέτα

παγωμένη στο μαύρο

Λύσσα

Δεν μιλώ πολύ πια

Δεν έχω ούτε καν λίγο περισσευούμενο βλέμμα να ρίξω

Δεν γράφω σχεδόν τίποτα

Με τόσα πολλά έξω και τίποτα μέσα, τι να βγει;

Νοιώθω την ράχη μου να κυρτώνει όλο και πιο άγρια

Οι τρίχες στον σβέρκο όρθιες

Παγωμένες

Τα μάτια πολυεστιακά πολυβόλα

Γαζώνω ότι υπάρχει

Απέναντι και γύρω. Και πίσω

Και δίπλα. Ειδικά δίπλα

και μέσα

Αυξάνουν οι τσακισμένοι

σωρός απομεινάρια

κι ούτε ένα αχ δεν βγάζουν

Έχουν βγει παγανιά σκυλάνθρωποι κι αλυχτούν

με τον πανικό κοστούμι και τα αυτιά κατεβασμένα

Με μυρίζουν και γρυλλίζουν

Τους γρυλλίζω κι εγώ. Πληγωνόμαστε με μανία

Γύρω γύρω όλοι με τα σάλια αιμάτινη λίμνη στο πάτωμα

Κοχλάζει μπλαβί αίμα στις πληγές

Άρρωστο.  Άρρωστοι.

Μαζεύονται μύγες, ύαινες κι όλα τα πτωματοφάγα

Ότι πάρω μαζί και ότι κόψω

Δεν υπάρχει παράδοση

Μόνο λύσσα

Μερικές αρνήσεις που ήταν εύκολο να προβλέψουμε (Αναδημοσίευση)

Από το blog http://monkoulslullaby.blogspot.gr

Χωρίς άλλες λέξεις...


Μέσα απ'αυτό το χάος θα ζωντανέψουν κάποια μέρα οι λέξεις και θα πυροβολήσουν τους εχθρούς μας εξ'επαφής. Το αίσθημα της ταπείνωσης δεν είναι τίποτε άλλο παρά το αίσθημα πως είσαι αντικείμενο. Θεμελιώνει με αυτή την έννοια μια μαχητική διαύγεια όπου η κριτική της οργάνωσης της ζωής δεν διαχωρίζεται απ'την άμεση ενεργοποίηση ενός σχεδίου για μια ζωή αλλιώτικη. Ναι, τίποτα δεν μπορεί να χτιστεί αν δεν έχει βάση του την ατομική απελπισία και το ξεπέρασμά της. Οι προσπάθειες να μπογιατιστεί η απελπισία αυτή και να χρησιμοποιηθεί με άλλο περιτύλιγμα θα φτάναν για να το αποδείξουν. Όσο η ελευθερία διατίθεται σε καταναλώσιμα διαχωρισμένα κομμάτια, τόσο στενεύει ο χώρος της πραγματικότητας, φτάνοντας στο σημερινό σημείο που η ευχαρίστηση και το ψυχορράγημα προκαλούν την ίδια ανατριχίλα. Ο χλευασμός και η επιβράβευση εναλλάσσονται σαν διαδοχικές δηλώσεις πολιτικού που ορκίζεται πως δε θα παρθούν άλλα οριζόντια μέτρα, με το τηλεοπτικό πάνελ να καβγαδίζει για λεπτομέρειες. Τρωγλοδύτες με προσδοκίες. Έχουμε πια μια γλώσσα η οποία μας μιλάει μ' εκείνα που δεν λέει, ή έστω μ' εκείνα που ακούγονται πίσω, κάτω και ανάμεσα απ' τις γραμμές. Μέσα απ'αυτό το χάος θα ζωντανέψουν κάποια μέρα οι λέξεις και θα πυροβολήσουν τους εχθρούς μας εξ'επαφής. Μοναχά το παρόν μπορεί να είναι ολικό, ένα σημείο με απίστευτη πυκνότητα. Πρέπει να μάθουμε πως να επιβραδύνουμε το χρόνο και πως να βιώνουμε το μόνιμο πάθιασμα της άμεσης εμπειρίας, μιας εμπειρίας ακίνητης σαν την σκιά του πουλιού που πετάει. Σ'όποιον κατέχει την ποιητική του παρόντος θα τύχει η περιπέτεια του κινεζόπουλου που ερωτεύτηκε τη Βασίλισσα της Θάλασσας και όταν ξαναγύρισε στα μέρη του ένας ηλικιωμένος γέροντας που κλάδευε τριανταφυλλιές του είπε:”ο παππούς μου μου'χε μιλήσει για κάποιο παιδί που χάθηκε στη θάλασσα και που χε τ'όνομά σου”. Ο χρόνος που ήταν το κυριότερο όπλο της εξουσίας τους είναι καιρός να γίνει μια άχρηστη κουδουνίστρα στα παιδικά, ανίσχυρα, παραλυμένα χέρια τους. Εδώ η Γη Χαναάν, εδώ και ο παράδεισος, που θα τρώς, θα αναπνέεις, θα αγγίζεις και θα κάνεις έρωτα. Από τα υφάσματα μέχρι τις κατοικίες, από τα μέσα μεταφοράς μέχρι τους τρόπους που μπεκροπίνεις, απ'τον φωτισμό μέχρι τη βιωμένη ποίηση, τα καινούρια σκηνικά θα είναι μοναδικά, καλλιτεχνικά, ανεπανάληπτα στιγμιαία εργαλεία της απόλαυσης και του παιχνιδιού. Με μια λέξη θα ξαναγίνουμε φτωχοί, πάμφτωχοι, μα και πάμπλουτοι στο πνεύμα μιας καινούριας συμπεριφοράς. Ό,τι δεν καταστρέψανε οφείλουμε να το καταστρέψουμε εμείς για να ξεχάσουμε τα πάντα. Μέσα απ'αυτό το χάος θα ζωντανέψουν κάποια μέρα οι λέξεις και θα πυροβολήσουν τους εχθρούς μας εξ'επαφής. Βρισκόμαστε στο κατώφλι μιας άγριας κατάστασης, με μια μοντέρνα έννοια, εξοπλισμένοι με τα πιο σύγχρονα εργαλεία. Η ποιότητα της απόλαυσης δεν θα δρα πια στις αισθήσεις που ξέρουμε, αλλά σ'αυτές που ακόμα αγνοούμε. Ήρθε ο καιρός να συνθέσουμε μια νέα κοσμοθεωρία της ευτυχίας, όπου εμείς σαν ελεύθεροι άνθρωποι θα δημιουργούμε τον χρόνο για να ικανοποιήσουμε τις επιθυμίες μας και να εφευρίσκουμε διαρκώς καινούριες. Μόνο εμείς καλλιτέχνες και επιστήμονες της ίδιας της αληθινής ποίησης, μπορούμε να δημιουργήσουμε αλλιώτικα τη γη, τους ωκεανούς, τα ζώα, τ'αστέρια, τον ήλιο, τον αέρα, το νερό, τα αντικείμενα. Εμείς θα υφάνουμε στον αργαλειό μας τον καινούριο άνθρωπο, έναν άνθρωπο φτιαγμένο μόνο για την αναπαυτική απόλαυση της έβδομης μέρας. Μέσα απ'αυτό το χάος θα ζωντανέψουν κάποια μέρα οι λέξεις και θα πυροβολήσουν τους εχθρούς μας εξ'επαφής. Γενικά μιλώντας, έχουμε αφήσει πίσω μας όχι μόνον την εποχή που κοιτάζαμε την πραγματικότητα επενδύοντας σ' αυτήν ζωντανά συναισθήματα, αλλά και την εποχή που την κοιτάζαμε διαπιστώνοντας, με κάποια φρίκη, ότι ήταν εκείνη μάλλον που μας κοίταζε. Εκεί ξεκινάει το ψέμα της επικαιρότητας να πανηγυρίσει την ψήφιση κάθε νέου μέτρου που εξαλείφει τις πιθανότητες ανάκαμψης της οικονομίας σπρώχνοντας όλο και περισσότερους στο χείλος του γκρεμού. Το πανηγύρι συνεχίζεται. Θα γίνει εκταμίευση της δόσης; θα αποβληθεί η Ελλάδα απ'την Ευρωπαϊκή ένωση; Είτε τραγική, με τα λεγόμενα μέτρα, είτε κωμική, με τη μετριότητα που, μολονότι γεννημένη απ' το μέτρο, ερωτοτροπεί τηλεοπτικά και κοινοβουλευτικά με το άπειρο, η ζωή είναι μία θανάσιμη αρρώστια που μεταδίδεται με τη σεξουαλική επαφή. Μέσα απ'αυτό το χάος θα ζωντανέψουν κάποια μέρα οι λέξεις και θα πυροβολήσουν τους εχθρούς μας εξ'επαφής. Η λανθάνουσα ονειροπόληση εκκρίνει μια ενέργεια που δεν ζητά παρά να στριφογυρίσει τις τουρμπίνες των περιστάσεων. Τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του, ο καθένας μας έχει πετύχει το εγχείρημα του Λασαγί ή του Νετσάγιεφ. Ο πρώτος πετυχαίνοντας να περνιέται σαν συγγραφέας ενός βιβλίου, ακόμα άγραφτου, που τελικά έγραψε, ο δεύτερος αποσπώντας χρήματα από τον Μπακούνιν για λογαριασμό μιας ανύπαρκης τρομοκρατικής οργάνωσης, έφτασε να διευθύνει μια πραγματική ομάδα από μηδενιστές. Γι'αυτό σου λέω και στο υπογράφω, όλες σου οι επιθυμίες μπορούν να πραγματωθούν από τη στιγμή που θέτεις όλο τον υλικό εξοπλισμό σου στην υπηρεσία τους. Μέσα απ'αυτό το χάος θα ζωντανέψουν κάποια μέρα οι λέξεις και θα πυροβολήσουν τους εχθρούς μας εξ'επαφής. Εδώ και καιρό, οι αναμνήσεις μας είναι αναμνήσεις από θανάσιμες πληγές, ό,τι δεν ολοκληρώνεται σαπίζει. Το παρελθόν κατάντησε πια ανεπανόρθωτο και σε επίμετρο ειρωνίας, όσοι αναφέρονται σ'αυτό, δεν παύουν να το παραποιούν και να το συμβιβάζουν με τα γούστα της ημέρας. Μοναχά ένας τύπος παραδεκτής λησμονιάς υπάρχει, αυτής που σβήνει το παρελθόν πραγματώνοντάς το. Τα γεγονότα όσο μακρυά κι αν βρίσκονται δεν έχουν πει την τελευταία τους λέξη, αλλά φτάνει μια ριζική αλλαγή στο παρόν για να κατρακυλήσουν από το πατάρι που είναι καταχωνιασμένα και να πέσουν μπρος στα πόδια σου. Εξάλλου οικοδόμηση του παρόντος σημαίνει διόρθωμα του παρελθόντος, αλλαγή σημάτων τοπίου, αδέσμευτη εναρμόνιση των ακόρεστων επιθυμιών. Το μέλλον είναι χειρότερο απ'τον ωκεανό, δεν περιέχει τίποτα. Προγραμματισμός προοπτική, μακροπρόθεσμο σχέδιο, όπου ακούς πολλά κεράσια κράτα και μικρό καλάθι. Κι όμως αν κάτσεις και χτίσεις το παρόν, τα υπόλοιπα θα έρθουν με το παραπάνω. Μέσα απ'αυτό το χάος θα ζωντανέψουν κάποια μέρα οι λέξεις και θα πυροβολήσουν τους εχθρούς μας εξ'επαφής.

Φωτοσύνθεση

Ενέχυρο στιγμών η ζωή μας

όπου σταθούμε, όσα κι αν κάνουμε, όσα επιτρέψαμε

όσα μας ξεπέρασαν

                                                                                      κι εκείνα που μας ξέχασαν ακόμη

                                                                                                       μας σμιλεύουν ότι γίναμε

                                                                                                                                    μαζί κι εγώ

απλωμένη και αχαρτογράφητη ρίζα

γνώριμη σαν  μυριάδες άλλες

σκάβει μονάχη αργά και βαθιά

ανακατεύει κομμάτια ύπαρξης προς κάθε κατεύθυνση

με μια ηρεμία απόκοσμης προσμονής

                                κι ένα γαλήνιο πείσμα

Ξεπροβοδίσαμε  την ματαιοδοξία μας  στα στερνά ταξίδια των φίλων

Γαληνεύουμε με ότι έρθει πια, όπως έρθει, ότι βγει κι όπου

μετά από όσα θα γίνουν

πριν από όσα έγιναν ήδη

                                                                                και μας γνωρίζουν καλά όλα

 κι εκείνα που δεν ήρθαν ποτέ

                                                                                                κι όλα τα υπόλοιπα  αναμενόμενα ίσως

                Πριν καν υπάρξει ο χρόνος μας ήρθαμε

                                                                και όσο λίγο στο επειδή υπήρξαμε

ερήμην μετρήθηκε το μπόι της απουσίας μας

                κι ήταν μια σταλιά

Παιχνιδίζει στα φύλλα το φως

                                                όλα παιχνίδι

χαρούμενα αδιάφορο ίσως  ποτέ όμως άσκοπο

Φυτρώνει γύρω μας διαρκώς η αλήθεια

σε μικρά πολύχρωμα κομμάτια γνώσης

και τόσα δα, μικρά και κατασπαραγμένα

                                Παίζουμε κι εμείς αδέξια ανάμεσά τους

στο μικρό κομμάτι ανάσας που παίρνουμε

κάθε μέρα αλήθειες

αλήθεια στην κάθε μέρα

να ξεθάψουμε έστω κι αργά την αρχή του κοινού μυστικού μας

                                με προσοχή και τα χέρια τρεμάμενα

σαν δάνειο από τους επόμενους

φιλτραρισμένο από τους προηγούμενους

                η συνέχεια μας από τις παλιές ρίζες

                                έρπει να γιγαντώσει σπόρο

Στις βροχές μου που υπάρχω αφήνομαι...


---------------------------------------------------

Μουσική υπόκρουση:

Ο παλιάτσος και ο ληστής (Χάρης Κατσιμίχας)

Υπάρχει μια διέξοδος, είπε ο παλιάτσος στο ληστή
Κι αν σου 'χει μείνει μια σταλιά ντροπή, δώσε λιγάκι προσοχή
Εμπόροι πίνουν το κρασί μας, και κλέβουνε τη γη
Εσύ είσαι η μόνη μας ελπίδα, σε περιμένουμε να 'ρθείς

Τα παίρνεις όλα πολύ στα σοβαρά, ήταν τα λόγια του ληστή
Έχουν περάσει όλα αυτά, πάει καιρός πολύς
Εδώ απάνω στα βουνά, δεν δίνουν δυάρα τσακιστή
για ό,τι έχει κερδηθεί, για ό,τι έχει πια χαθεί

Πάνω απ' του κάστρου τη σκοπιά οι πρίγκιπες κοιτούν
καθώς γυναίκες και παιδιά, τρέχουν για να σωθούν
Κάπου έξω μακριά, ο άνεμος βογκά
ζυγώνουν καβαλάρηδες με όπλα και σκυλιά

Υπάρχει μια διέξοδος, είπε ο παλιάτσος στο ληστή
Κι αν σου 'χει μείνει μια σταλιά ντροπή, δώσε λιγάκι προσοχή
Εμπόροι πίνουν το κρασί μας, και κλέβουνε τη γη
Εσύ είσαι η μόνη μας ελπίδα, σε περιμένουμε να 'ρθείς

Χθες...

... θα γινόσουν 83...

Βαθιά ανάσα

Όταν τυχαίνει και σε ξαναβλέπω
           -όλο και πιο σπάνια, όλο και λιγότερο-
ίδια επιλέγεις θέση στα άδεια έδρανα
                                       μονάχος και στην πέμπτη σειρά
στέκεσαι αμίλητος στο μεταίχμιο
                                      να βλέπεις που φτάνει η σκιά σου
                                                           όσο κοντά για μια επίφαση επαφής
                                                                 κι όσο απόμακρα βρίσκει ανάσα ο ρυθμός σου
                           Κι όλα τελικά, γίνονται μια ανάσα ακόμη

Στέρεψαν τα σταυροδρόμια πια•
           ολάκερες φυτείες οι καπνοί σου και μια θάλασσα πιωμένη τα ίσως
κι αν σκάνε ακόμη τα βράχια πάνω τους
                                    σκελετούς ξεβράζουν κι αγέννητες πιθανότητες
                                                                          βογκώντας απώλειες και αιμάτινα αντίο
κι όλα τα τρένα στο πουθενά
                      εκείνα που ανέβηκες και τα άλλα που δεν πρόλαβες
                                              σφυρίζουν στο κεφάλι σου καπνό που ξεμακραίνει
                                                                                              κι οι ράγες σβήνουν ατέλειωτες

Δεν έχουν μείνει άλλα όνειρα πίσω αδερφέ
                                                                  Μην κοιτάς πια
                                                                                           μόνο σκόνη

Γύρισα δυό φορές το κλειδί
                                      χάιδεψα την μισοδιαλυμένη εξώπορτα
                                                                        πότισα τα σκαλοπάτια αλμύρα
                                                                                                                        Φτάνει.

                                  Χαμογέλα και πάρε βαθιά την ανάσα.
                                  Πάμε να φάμε τα μούτρα μας στο μετά...

-----------------------------------------------------------------------



Μουσική υπόκρουση:

Eric Clapton and Friends 2014 - Train To Nowhere (J.J.Cale)

There is a train that
goes to nowhere
Need no ticket for you to ride
Put you in a car they call the sleeper
It's nice and warm inside
The days are never numbered
The nights don't matter at all
Your time is no longer counted
This train has got you now
Some folk can't get off
Mystery fates for you
There'll be no friends with you now
The ride is just for you

Train
that goes to nowhere

you can ride

you can ride  (x2)

Can't sit down can't stand up
No one will ever show
Things that used to be so real
Vanish from your soul

Train that goes to nowhere

you can ride

you can ride  (x2)

The goal
is never what it is
The goal will never be
The light stays dim a long time now
It's hard for you to see
Talk about the pathway
Way beyond your sign
Another time another mind
That is the way of life

Train that goes to nowhere

you can ride

you can ride  (x2)

Wanna know what it is
What it's gonna be
You ride this train no way out
Only you and me

Train that goes to nowhere

you can ride

you can ride  (x2)

(Υ.Γ. : Εβίβα...)

Στενή γραμμή

Ώρες ώρες, με στενεύουν τα ρούχα μου. Όχι όλα, μόνο εκείνα που με φορούν μέσα τους.

Στις ραφές. Εκεί που ορίζεται το μπρος και το πίσω τους.

Φανερά μεν πιο αδύνατος και νευρώδης,αλλά το στένεμα αυξάνει.

Φτιαγμένα από παράταιρο μείγμα εμπειρίας, χαβαλέ, αυτοσαρκασμού και μπέσας. Δύσκολα διαχειρίσιμα τα υλικά, διπλόγαζα ντόμπρες οι ραφές, κρατάνε τσάκιση αλλά τραβάνε στις μασχάλες.  Και στον καβάλο. Κι όπου υπάρχει κλείδωση.

Ακίνητο δεν με ενοχλούν, απλά τα νιώθω. Της ακαμψίας ρούχα, τι τα θες;

Όλο και τρώγομαι με τα ρούχα μου, όλο και σιχαίνομαι τους καθρέπτες

Συνήθως την αφορμή την δίνουν τα υιοθετημένα μου επειδή, η απαλλοτριωμένη υπεραξία του λόγου των άλλων και το ζαρωμένο μέτωπο από τα ζυγιάσματα του πρέποντος και του θέλω. Και οι παλιομοδίτικοι μεγάλοι γιακάδες.

Όσο για τις αιτίες, αμέτρητες. Τόσες, όσες και η ελπίδα των εραστών. Και οι αφορμές από κοντά.

Κάπου εκεί συνήθως αρχίζω και πιέζομαι να με επαναφέρω στην τάξη και πιέζομαι να βγάζω τον σκασμό. Μερικές φορές χαμογελώ κιόλας, κατεβάζω το βλέμμα και απλά φεύγω.

Έπειτα, παίρνω τηλέφωνο κανέναν φίλο που του έχουν απομείνει τίποτα αντοχές, σπάζω τους καθρέπτες μου και βγαίνω έξω.

Ευτυχώς, τα βήματά μας όταν αφεθούν, έχουν γνώση. Τα δικά μου με πηγαίνουν σε μέρη που ανέκαθεν ακούγονταν πολλές κουβέντες.

Να καλύπτεται ο αντίλαλος της μοναξιάς στους άδειους δρόμους και στα έρημα παγκάκια.

Υγρασία η μοναξιά όμως, δεν αφήνει βαθιές τις ανάσες, περονιάζει ως το κόκαλο.

Στην βόλτα επάνω καβατζώνω γερά κάτι σκοροφαγωμένα άλλοθι, κλείνω την σιωπή σε γυάλινη φιάλη και την πίνω άσπρο πάτο. Κρυφά. Μην με δω και με λυπήσω.

Μπούχτισα λέξεις παλικάρι, κάτσε να κάνουμε ένα τσιγάρο και ας μην πούμε τίποτα.

Έχω κοιτάξει τόσες πολλές ώρες τις σόλες των παπουτσιών μου τελευταία, που ξεβάφτηκε το χρώμα τους. Κι άκρη δεν βρήκα.

Οι άκρες είναι για όσους κοιτάνε απ΄ έξω. 

Οι μέσα, το μόνο που βλέπουν είναι μια συνέχεια. Ή η απουσία της.

Ζω και πεθαίνω σε κάθε βήμα. Δεν ξέρω με ποια σειρά. 

Εξαρτάται από πού με κοιτάς.

Σαβανωμένες ξεκινούν οι μέρες μας και τα βράδια αλκοολούχα όνειρα ξεστρατίζουν τα αύριο που μας κλήρωσαν. Μαλακισμένο το κλισέ, αλλά αυτό είναι, δεν έχει άλλο

Επειδή αυτό που είσαι, είναι γαντζωμένο μέσα σου.

«Μην αφήσεις αυτό που σε τρώει να χορτάσει.»

Φά’ το πρώτος.

Να πασχίζεις να επιβιώσεις και η άνοιξη να σου χτυπάει την πόρτα...

50 Years Too Late - Drake White

I like spring and dogs

and rusty screen doors

candle light on creaky wood floors

a good sunrise 
and fireflys in a jar, yes

banjo wingin thru the Pines

Way I feel on a home-made wine

And jug fishin' under a sky full of stars

I'm ok,
Yes I'm just fine

Just wish the world would move slower

Or that I could go back in time

Well I'm just a down home southern

Lord Don't need nothin'

just enough to get me by

I was raised at an early age

When you shake a man's hand

You look him square in the eye

I'm a real cool old school

Don't you lie to me fool

There ain't a dang thing about the day

Cause I'm a modern day John Wayne

Took my dad's last name

Born 50 years too late

What ever happened to an honest days work

Sweatin' hard in a flannel shirt

It's a fast paced red race

No givin all takerWho's gonna finish first

Now day's it's safeto say

That a damn dog's got more rights

Cause the administration is tryin'

To rule the population

Folks we gotta stand up we gotta fight

Don't complain

Take it all in stride

Seems the old world it has changed

Almost overnight

Well I'm still a tell-all southern

Don't mean nothin' just enough to get me by

I was raised at an early age

When you shake a man's hand

You look him square in the eye

I'm a real cool old school

Don't you lie to me fool

There ain't a dang thing about the day

Cause I'm a modern day John Wayne

Got my daddy's last name

Born 50 years too late

I'm just down home southern

Lord I don't need nothin'

Just enough to get me by

I was raised at an early age

When you shake a man's hand

You look him square in the eye

I'm a real cool old school

Don't you lie to me fool

There ain't a dang thing about the day

Cause I'm a modern day John Wayne

Got my daddy's last name

Born 50 years too late

Ego - ist

Μην μου συντηρείς άλλο τις αυταπάτες μου·

μεγαλώσαμε

δεν είναι απαραίτητα παραίτηση η σιωπή

ούτε ένδειξη εσωστρέφειας

ούτε καν προσωπική παραξενιά.

ούτε παιδικά καμώματα και καθυστερημένα εφηβικά απωθημένα

Εγωισμός, μπορεί

και ξεκαθάρισμα λογαριασμών

που με στρίμωξαν οι σκιές μου

και με έχουν στην γωνία

και δεν μπορώ να ανασάνω πια

Να ξεφορτωθώ από πάνω μου και από μέσα μου·

αυτό θέλω

Από εκεί που με έχω αγκιστρώσει,

εκεί που συστρέφομαι και ουρλιάζω

και γυρίζω μέσα έξω τα σωθικά μου

Να ξεφύγω

Από εκεί που με κατανάλωσα

με φρέσκο ακόμη το αίμα μου και τις φλέβες παλλόμενες

Να αναρρώσω

Με κατανάλωσα γρήγορα και αμάσητο, βιαστικά

Τώρα με χωνεύω αργά

μα μου έχω κάτσει βαρύς τελευταία

Αλλοιώθηκαν και τα γαστριμαργικά  αισθητήρια·

και η γκουρμέ αισθητική που ήταν πάντα αχρείαστη

σε όσους αγκαλιάζουν τις οδύνες τους για πρωινό

Με ρεύομαι και μου μυρίζω πτωμαΐνη

Σώζω κάπως τα προσχήματα που δεν με γουστάρω

απλά με ανέχομαι

Όχι άλλη φορμόλη όμως για μένα, ευχαριστώ

Θα βιώσω την αποσύνθεσή μου μέχρι τέλους

έστω και στο ημίφως

κι αν δεν έχει εύκολη έξοδο, αδιάφορο

βαρέθηκα στην αναμονή για ένα φως αναμμένο

Αν σου λείψω, ψάξε με

Αν αξίζω κάτι να βρεις πάνω μου, θα το βρεις

Αν δεν δεις κάτι, προχώρα

Άλλωστε ποτέ δεν ήμουν κάτι άλλο από αυτό που έγινα· εγωιστής

να θέλω να έχω δίκιο που νοιάζομαι.

και να βγαίνω λάθος την ίδια στιγμή

και να μην το παραδέχομαι

και πάλι από την αρχή

έστω και με άλλον τρόπο

Ξέχασέ με ή ενσωμάτωσέ με

Μην με αγνοήσεις μονάχα

Άφησέ μου την ελπίδα και σου χαρίζω τον εγωισμό μου· μεταχειρισμένο έστω

                                          … κι όσα μαζί δεν ζούμε δεν υπάρχουν …

---------------------------------------------------------------------------------------------------


Μουσική υπόκρουση:

Pink Floyd - Sorrow

The sweet smell of a great sorrow lies over the land

Plumes of smoke rise and merge into the leaden sky:

A man lies and dreams of green fields and rivers,

But awakes to a morning with no reason for waking

He's haunted by the memory of a lost paradise

In his youth or a dream, he can't be precise

He's chained forever to a world that's departed

It's not enough, it's not enough

His blood has frozen & curdled with fright

His knees have trembled & given way in the night

His hand has weakened at the moment of truth

His step has faltered

One world, one soul

Time pass, the river rolls

And he talks to the river of lost love and dedication

And silent replies that swirl invitation

Flow dark and troubled to an oily sea

A grim intimation of what is to be

There's an unceasing wind that blows through this
night

And there's dust in my eyes, that blinds my sight

And silence that speaks so much louder that words,

Of promises broken